Tadeusz Białoszczyński

Aktor teatralny, syn rolnika. Po ukończeniu nauki w krakowskim Gimnazjum Św. Jacka w 1919 roku, rozpoczął naukę w Miejskim Kursie Dramatycznym. Po ukończeniu szkoły zaczął grać w Teatrze im. ... rozwiń

Aktor teatralny, syn rolnika. Po ukończeniu nauki w krakowskim Gimnazjum Św. Jacka w 1919 roku, rozpoczął naukę w Miejskim Kursie Dramatycznym. Po ukończeniu szkoły zaczął grać w Teatrze im. Słowackiego (do 1924 roku), a następnie kontynuował swoją karierę w teatrach w Łodzi, Warszawie, Wilnie i Lwowie. Przed wybuchem wojny spędził dwa lata na scenie Teatru Narodowego w stolicy. W czasie okupacji pracował fizycznie, pełniąc m.in. funkcje szatniarza i urzędnika. Jego aktorskie umiejętności prezentowały się również na deskach teatrów jawnych, takich jak Komedia, Nowości czy Maska. Po Powstaniu Warszawskim został deportowany do obozu w Zakroczymiu, skąd po powrocie do zdrowia latem 1945 roku dołączył do Starego Teatru w Krakowie. W 1952 roku powrócił do Warszawy, gdzie występował w Teatrze Współczesnym, a następnie przeniósł się do Teatru Narodowego. W 1959 roku dołączył do Teatru Polskiego, gdzie pozostał aż do końca życia. Swój debiut filmowy zawdzięczał Polskiej Spółce Filmowej, która poszukiwała "nowych twarzy". Jego udział w filmie "Płomiennych sercach" w reżyserii Romualda Gantkowskiego okazał się sukcesem. W swojej karierze często wcielał się w role książąt, hrabiów, lokajów, a pod koniec życia zaskakiwał swoim talentem w kreacjach starszych, szlachetnych panów. Zwiń