Andrzej Szalawski

Artysta sceniczny, który swoje pierwsze kroki stawiał na deskach teatralnych już przed wybuchem wojny. Podczas studiów pod okiem cenionych pedagogów, takich jak Adam Didur czy Ada Sari, doskonalił swoje umiejętności wokalne. Po ukończeniu nauki rozpoczął karierę aktorską, zaczynając od występów we Lwowie i Poznaniu. Po wybuchu II wojny światowej wziął udział w kampanii wrześniowej. ... rozwiń

Artysta sceniczny, który swoje pierwsze kroki stawiał na deskach teatralnych już przed wybuchem wojny. Podczas studiów pod okiem cenionych pedagogów, takich jak Adam Didur czy Ada Sari, doskonalił swoje umiejętności wokalne. Po ukończeniu nauki rozpoczął karierę aktorską, zaczynając od występów we Lwowie i Poznaniu. Po wybuchu II wojny światowej wziął udział w kampanii wrześniowej. W latach 1940-41 można było go oglądać na scenie teatru Węgierki, działającego na terenach okupowanych przez ZSRR, m.in. w Białymstoku i Mińsku Litewskim. Po wkroczeniu Niemców do kraju powrócił do Warszawy, gdzie kontynuował swoją pracę aktorską w jawnych teatrach. Jednocześnie, w latach 1941-43, pełnił służbę jako żołnierz Armii Krajowej, zajmując stanowisko oficera kontrwywiadu, a następnie pracując w wydziale śledczym Komisji Walki Podziemnej na terenie stolicy. Po zakończeniu wojny, jego kariera artystyczna napotkała wiele trudności. Po okresie, gdy został odsunięty od pracy aktorskiej i zmuszony do podjęcia innych zajęć, w latach 1946-49 występował w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi. W 1949 roku został aresztowany za swoją działalność podczas wojny i skazany na karę 4 lat pozbawienia wolności. Mimo trudności, po opuszczeniu więzienia w 1952 roku, powrócił na sceny teatralne. Przez kolejne lata związany był z różnymi teatrami, m.in. Teatrem Narodowym w Warszawie, Teatrem Wybrzeże w Gdańsku oraz Teatrem Powszechnym w stolicy. Po wielu latach pracy artystycznej, w 1980 roku przeszedł na zasłużoną emeryturę. Zwiń